Kanker


verdrietig

Mijn mama heeft toen ik vijf jaar kanker gehad, op mijn zeven zeiden de dokters dat de kanker weg was maar hij kwam terug, op mijn negen zeiden ze weer dat de kanker weg was, maar hij was er nog steeds de derde keer...

Op mijn elf was mama er echt van af.

Ze heeft nog wel wat problemen gehad met de stampceltransplantatie, want haar lichaam stootte de nieuwe bloedcellen af.

Elke keer al mama voor lang naar het ziekenhuis moest maakten we een kalender die ik elke dag kon afknippen. En mama heeft ook op de intensieve afdeling gelegen, dat is een afdeling in het ziekenhuis waar je je handen moet wassen en handschoenen en een mondmasker en een schort en haarkapje moet aandoen voor je binnen mag en je mag geen fysiek contact maken en elke keer als we daar waren maakten we mopjes, en ik had van mijn meter een doosje gekregen met daarin papiertjes voor de dagen dat ze weg was en elke dag moest ik daar iets opschrijven, goede punten op school, een mopje, wat haar zou opfleuren als ze thuis kwam. Ik skypte en mailde met mama zodat ik haar vaak genoeg zag want ze lag in Jette in het ziekenhuis en dat was ver van bij ons thuis.

Min familie heeft me in die zeven jaar heel hard gesteund, net zoals mijn vrienden.

Behoudt de mensen die je het liefste hebt en laat de mensen gaan die je niet steunen in moeilijke periodes.

Ik was toen heel verdrietig maar ben nu weer helemaal happy!

Groetjes Tootje2901

Reacties


"De storm doorstaan"

Bedankt voor dit mooie verhaal! Het lijkt me dat jullie een sterke familie zijn! En wat een prachtige manieren om ermee om te gaan: de scheurkalender, het doosje, het contact met je moeder... Jullie hebben dat heel goed aangepakt. Bedankt voor je fijne raad: haal je steun uit de omgeving en familie. Het helpt je de storm te doorstaan!


Warme groetjes,

Joke